semalam tgk kuzek dekat hospital penang......

rasa insaf, syukur dengan kesihatan yang Allah beri.

dlm kereta lg one of my kazen dah pesan jangan nangis depan dia sebab aku cakap tkt nak masuk.

mama call pesan jugak kalau ziarah org sakit kena kuat sbb kalau kita tak kuat dia lg la mcm mana. aku bygkan kuzek dalam wad tu mesti teruk dengan wayar2 berselirat. tp, masuk2 wad je, die ok sangat mcm org tak sakit langsung. im proud of u!! sebab berjaya buat aku rasa tak sedih langsung time dalam wad tu. siap2 boleh gurau dengan bdk2 ni lg. seronok kuzek dlm wad sbb siap boleh request western food lg. kitorang yg teringin tgk mknn die. ;p

dekat satu jam sembang2 dlm wad. mmg tak sangka, sapa2 pun boleh kena kanser ni. tp bila dengar kuzek ckp die dah stage 4, tergamam dengar. dengan kanser dah stage 4, kimo dah berapa cycle die still nmpk ok. tp dlm dok sembang2 tu, perasan jugak mcm mane die nak cover bdn die yg tgh menggigil tu. tgh duduk die mesti goyang2 kaki, then cover tgn die. sbb tak nak nmpk yg die tgh menggigil tu.

tp time tu semua happy je, sembang gelak2. tp dah masuk kereta, msg kak aida. stat air mata tak berhenti nak turun. dgr mcm mana dia dah patah smgt. takut tak sempat nak kawen semua. dpn org nmpk happy je. dlm hati dia tah fikir mcm mana tah. maklo pak bidin lg la mcm mana tgk anak dia mcm tu. dgn nak ulang alik perlis penang bukan dekat.

doa sangat semoga kuzek boleh sembuh. boleh sempat kawen. ramai je org boleh baik dari kanser. so tak mustahil dia pun boleh. sebulan lepas baru mengadap arwah mina, ni tgk kazen sndri sakit mcm tu. ramai sangat org yang dekat2 dengan aku sakit. tgk org sakit ni, tak banyak mesti akan terdetik jugak kalau Allah tetapkan aku pulak yg sakit satu hari nanti mcm mana. dengan bekalan yang tak da, kat mana lah tempat aku nanti agaknya.